Toruń

Tu mieszkał zasłużony lekarz wojskowy

W kamienicy stojącej w Toruniu przy ul. św. Katarzyny 10 (na zdjęciu) mieszkał Marceli Łukowicz, a tak właściwie Marceli Karol Edmund Sirwid-Łukowicz herbu Newlin doktor medycyny, lekarz wojskowy i zasłużony działacz społeczny, który wpisał się w annały nie tylko lecznictwa toruńskiego. Był synem Jana Karola Łukowicza mieszkańca Chojnic, który w tym mieście założył szpital i był jego wieloletnim dyrektorem. Natomiast jego syn Marceli przyszedł na świat w Chojnicach w 1889 roku i wychował w rodzinie patriotycznej. W czasie nauki w gimnazjum wstąpił do tajnego koła Filomatów Pomorskich, sprzeciwiając się germanizacji młodzieży i cenzurze kultury polskiej; był też członkiem tajnej organizacji \"Wyzwolenie Pomorza\". Odziedziczając po swoim ojcu talent lekarski i pasję społecznika, działał nie tylko w Polsce, ale i w Niemczech, a także na Ukrainie. W czasie I wojny światowej był lekarzem wojskowym, działał w Lidze Morskiej i Rzecznej. W Związku Weteranów Powstań Narodowych uczestniczył w tworzeniu \"Czerwonego Krzyża\" oraz działał na rzecz dzieci, które stały się ofiarami wojny. Jako lekarz wojskowy, w 1921 roku skierowany został do Torunia. W latach trzydziestych XX wieku był członkiem Rady Nadzorczej czasopisma Dzień Pomorza oraz kierował sekcją balonową Aeroklubu Pomorskiego. Z chwilą wybuchu II wojny światowej został ponownie zmobilizowany do wojska i otrzymał zadanie zorganizowanie szpitala polowego. W trakcie działań wojennych dotarł do Lwowa, gdzie przebywał 6 lat, a gdy na te tereny w 1941 roku wkroczyli Niemcy, pozostawili go na stanowisku lekarza. Po powrocie do ojczyzny, pracował w toruńskiej Służbie Zdrowia i nadal angażował się w działalność społeczną. Zmarł w 1979 roku.

Autor: Lech Kadlec

Ocena:

Średnia ocena: 4.00 Ocen: 1 Odsłon: 717

Twoja ocena: Dobre Bardzo dobre

Tagi: kamienice

Toruń

miejscowość

Toruń - jest jednym z najstarszych miast Polski. To, że urodził się tu Mikołaj Kopernik - wie chyba każdy; także i to, że miasto leży nad Wisłą, chociaż jest to tylko częścią prawdy, ponieważ można również powiedzieć, że i nad Drwęcą, a i Struga - choć to bardzo wąziutka rzeczka, a raczej strumyczek – przecina miasto i w dużej swojej części przepływa pod nim. Swoje ujście ma w pobliżu starego mostu drogowego im. Józefa Piłsudskiego, gdzie wpada do Wisły.

Miasto po prawej stronie rzeki - to tereny Pomorza; lewobrzeżny Toruń, leży już na Kujawach. Swego czasu, przez miasto prowadził słynny "bursztynowy szlak". W 1230 r. Krzyżacy, tworząc państwo krzyżackie, nadali miastu trochę współczesności. Ale na skutek częstych powodzi, trzeba było je przenieść na wyższe tereny (obecnie jest to śródmieście Torunia) i wówczas nadano tej nowej osadzie - Nowemu Miastu - prawa miejskie.

W 1411 r. zawarto tu "pokój toruński", który zakończył wielką wojnę polsko-krzyżacką, trwającą 12 lat. Ale kolejna wojna obu narodów, wybuchła już w 1454 r. i trwała kolejne 13 lat. W połowie XVII w. rozpoczęto budowę fortyfikacji bastionowych. W 1703 r. Szwedzi dotkliwie zbombardowali jednak miasto, a 5 lat później, ludność zdziesiątkowała dżuma. W 1793 r. do Torunia wkroczyły wojska pruskie, ale paradoksalnie, to one przyczyniły się do rozwoju miasta.

II wojna światowa, na szczęście, oszczędziła Toruń, który dziś jest prężnym ośrodkiem kulturalnym i turystycznym, bo gospodarczo - po ostatnich latach reformy - mocno podupadł. Największe przedsiębiorstwa w mieście, jakimi się szczycono, chociażby: Elana, Czesanka, Towimor, Polchem, Apator - albo całkowicie przestały istnieć, albo działają w bardzo znikomym wymiarze. Natomiast Toruń poszczycić się może zabytkami, które w 1997 r. wpisane zostały na listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego UNESCO.

Skomentuj