Młyn na Mokrem

Przyjeżdżając do Torunia w celach turystycznych, najczęściej wszyscy zwiedzają Starówkę i sąsiadujące z nią Nowe Miasto, bo to wiekowe części historycznego Torunia, wpisane w 1997 roku na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. I o ile każdy z przewodników oprowadza turystów po śródmieściu, o tyle żaden z nich nie proponuje zwiedzania dzielnic wokół centrum miasta, a przecież i one także na uwagę zasługują. No, chociażby dzielnica MOKRE, która swoją nazwę zawdzięcza terenom bagiennym, stawom i licznym kanałom odwadniającym, a 3/4 tej powierzchni w dalekiej przeszłości pokrywał las mieszany. Ślady bytności człowieka na tym terenie pochodzą nawet z okresu mezolitu (8.000  4.500 lat p.n.e.), ale pierwsze dokumenty, jakie zachowały się po dzień dzisiejszy, pochodzą z roku 1230. To właśnie wtedy Herman Balk  krajowy mistrz krzyżacki, podarował Wolimirowi  włocławskiemu biskupowi, m.in. folwark na Mokrem. W 1258 roku ów biskup przekazał miastu las tu rosnący, jako wieczystą dzierżawę tylko za roczną opłatę czynszu, a Rada Miasta wyraziła jednocześnie zgodę na to, aby zakon krzyżacki mógł postawić młyn nad rzeką Bostoltz, która obecnie nosi nazwę Struga Toruńska, a ów młyn to Centrum Nowoczesności \"Młyn Wiedzy\" (na zdjęciu). Odtąd Mokre, leżące w obrębie patrymonium miasta, było jego własnością do chwili II rozbioru Polski i włączenia Torunia do Królestwa Prus w 1793 roku.

Autor: Lech Kadlec